Bu hayatta kimse vazgeçilmez değildir, insanlar bazen kendinden bile vazgeçebiliyor sonuçta. İntihar eden kaç insan tanıdım, kendimden vazgeçen kaç bedene tanık oldu bu hayat. Peki ya ruhlarına ne oldu bunca insanın, hep bir muamma olarak kaldı. Bir türlü bu sorunun cevabını bulamadım, sırf bunu öğrenmek için bile ölüm çok cazip geliyor bana. Zaten başıma ne geldiyse bu meraktan geldi, merak duygumun peşinden sürüklenip durdum. Ağaçtan düşen yaprak gibi savrulup durdum bu hayat kavgasında. Bazen güldük, bazen ağladık “Yaşadık mı?” deseler, “Hep eksik kaldık.” derim. Sahi insan doğduğu zaman mı yaşar, yoksa öldüğü zaman mı başlar yaşamı? Yine bir soru, yine merakın getirdiği ölüm isteği… Niye hep böyleyim bir türlü çözemedim. Oysa bir ev, düzenli bir iş, bir iki çocuk derken şu yaşama dahil olmak ne de kolay olurdu. Cevaplamayacağım soruların altında ezilmezdim bu sayede. Belki o zaman yaşadım bile diyebilirdim ya da kendimi kandırırdım bir ev, bir aileye… bak yine bilinmezlik çukuruna düştük, öğrendikçe cahilleşerek hiçliğe bile vardım ama bir türlü hiç olamadım. Bir türlü ölemedim, galiba yarınları ölümden sonrasından daha fazla merak ettiğim için yaşıyorum ya da beceriksiz bir aptalım, bir korkak. Ya da bir gün bedenin tükeneceğini bildiğimden dolayı yarınlarda kalmayı tercih ediyorum, bilemeyiz… keşke intihar eden insanların ruhuyla konuşma fırsatım olsaydı. Ya da ne olduğunu öğrenme fırsatım. Belki de ruhları bile yok! Ölünce her şey bitiyor. Belki de bir oyun içerisindeyiz, birileri bizi yönetiyor… İşte yaşayıp şu bilinmezlik çukurunda boğulmak gibi lanet bir şey yok. Eminim ki ölüm bile daha cazip daha ılımlıdır şu lanet sorulardan. Bir matematik denklemi olsa çözebilirdik ama çok daha karmaşık bir soru silsilesinin içerisindeyim. Belki de öldüm, öldüğümden haberim bile yok. Belki de bir ölü olarak sizlere yazıyorum da sesimi duyuramıyorum. Belki de beni bir duysanız, dinleseniz ölüme bir açıklık getireceğiz. İşte böyle! Sizlere bir soru işaret daha bırakıyorum ; ölü müyüm, yoksa diri mi?
Belki de bunları yazarken en az sizler kadar sıcağımdır belki de okuduğun zaman bir o kadar soğuk… Zaman demek ölüm demek… İşte sizlere bir denklem çözün çözebilirsiniz!
0 views
0 yorum